Dag de zoveelste

Ik heb het idee dat het geen zin heeft om de dagen te nummeren, want er valt er elke keer weer een ertussenuit.

Het was zondag geen probleem om zonder te zitten. Maandag heel de dag liep ook vlekkeloos.
's Avonds had ik ergens met een vriend afgesproken, maar het was dicht. Hij nodigde me uit om een bakkie bij hem thuis. Ik wilde niet want ik wist dat zijn vrouw thuis was en rookte. Ik vond dat ik sterk genoeg moest zijn en ben toch geweest. Op een gegeven moment, kon ik het niet meer aanzien en heb ik er een genomen.
Ik vond het lekker en baalde ervan dat ik niet sterk genoeg was geweest.

Dinsdag ook heel de dag zonder, en in de kroeg weer 2 gebietst. Het is opvallend hoe ik hele dagen zonder kan, met weinig problemen als ik het niet tegen kom, maar dat ik gelijk inzak in de kroeg.
Zou dat een gewoonte kunnen worden? Alleen in de kroeg roken? Ik moet het nog even aanzien.

Tot nu toe noem ik het een redelijk succes, maar ik ben er dus nog lang niet. 

Dag 6

In het weekend is er rekening gehouden met de verleidingsmomenten: kroeg en verjaardag. Ik stond het toe (even, en beperkt) om niet boos te hoeven zijn op mezelf.

Het idee erachter was dat ik nu twee hele dagen niet in de verleiding kom, en nu moet het echt beginnen.
Zondag een flinke wandeling, en zelfs weer met wat hardlopen er tussen. Een goede teken.
Vandaag verder thuis gebleven, en geen shag gezien.
De week vrij zit er op, en morgen weer werken. Daar vind ik ook geen verleiding, dus kan er een grote stap gezet worden.

dag 3/4

Donderdag; de ochtend valt wel mee, en de middag ook. Als je maar bezig bent. En ik heb me bezig gehouden. Steeds weer dat behoefte, maar je weet dat je zonder kan. Het blijft maar roepen en met een verlangend gevoel in de buik.

's Avonds weer in de kroeg, en ik hield er weer rekening mee dat ik er een zou nemen. En dat is ook gebeurd. Rond 12 uur, wetend dat ik wel zonder kon, pakte ik het toch.
Het idee "niet roken in de kroeg" is er een waar ik nog moeite mee heb, maar ik vind het geen reden om thuis te blijven. Ik zal er aan moeten wennen.
Vrijdag zal het ook wel zo zijn, en zaterdag is er een verjaardag met paffers. Dat wordt ook moeilijk.
Ik besluit bij deze dat ik vanavond in de kroeg, en morgen op de verjaardag een mag doen. Daarna, moet het vanaf zondag gebeurd zijn.
Op zich ben ik tevreden met hoe het nu is, maar ik weet ook wel dat die een 's avonds uiteindelijk weer 10 op een dag wordt.


 

Dag 2

Ik moet zeggen dat het tot nu toe, makkelijker af gaat dan ik verwacht had, wat niet wil zeggen dat het makkelijk gaat.

Ik heb een toverspreuk wat me in de juiste baan houdt: Hoe belangrijk vind ik het, dat zij het erg belangrijk vindt?
Als dat geen reden is om door te gaan, dan weet ik het niet.

Woensdag was een dagje thuis. En maar tijd vulling zoeken om maar bezig te zijn. Naar de markt, nog eens boodschappen doen, horloge laten maken (ja, er was echt iets aan de hand!!!), even wat wegbrengen.....

Zolang je bezig bent, valt het wel mee, maar iedere keer weer bij thuiskomst, was de eerste gedachte "en nu maar even een peukje". Het is een sterke wens op dat moment. Toch weet ik, dat als je een half minuut sterk blijft, je eroverheen komt. Valt niet mee, maar wel te doen
Wat ik wel merk is dat ik constant een honger gevoel heb. Toegeven? Misschien af en toe, maar toch heel voorzichtig....

's Avonds ook thuis gebleven. Filmpje kijken, voetbal kijken, achter de pc. Zo kom je de tijd wel door.

Er is weer een etmaal voorbij, en ik leef nog!! Schouderklopje?

Dag 1

Het gebeurde wel vaker dat ik de eerste oversloeg 's ochtends (maar zo vaak nou ook weer niet!!) en dat betekende dat ik de eerste pas om 12 uur nam (ivm niet kunnen roken op het werk). Ook altijd een overwinning, maar nu was het menens. De eerste overslaan en dan nog in een positie zijn om te roken was iets heel anders....

Ontbijten.... en gewoon even doorlezen. Dat ene moment even overslaan.
Ik ben vrij, en had besloten om naar Rotterdam te gaan, naar de markt. Ben je even bezig, denk je er niet aan.

Tanden gepoetst, en de auto in. Normaal wordt er ook niet in de auto gerookt, dus dat was weer vertrouwd.
In Rotterdam enkele uren de toerist uitgehangen en vooral gelet op de rokers om me heen. Hoe gewoon het is dat mensen al lopend op straat een opsteken. Dat heb ik de laatste jaren ook niet gedaan. Dan verzin je maar een rustmoment en ga je ervoor zitten, maar niet ermee lopen. Noem me maar sexistisch, maar vooral bij vrouwen vind ik het een lelijk gezicht.

Uiteindelijk weer naar huis, nog steeds schoon - maar ja, waar hebben we het over, hoe lang ben ik al zonder? - en toch wel bang voor de avond.
Dinsdag, van traditie een kroegavond waarbij er normaal gesproken veel gepaft wordt: hoe zou dat uitpakken?

Ik had er rekening mee gehouden dat ik de mist in zou gaan, maar dan bewust. Alle stoppers weten hoe het is de eerste dag: nou, kom op, eentje!! En dan wordt een pakje gekocht en liggen ze er de volgende dag ook. Ik weet van de 3 jaar dat ik gestopt was, hoe makkelijk het was om 's avonds laat een te nemen en er dan geen last meer van te hebben. Die kennis wilde ik ook gebruiken bij het er achter komen dat het niet echt bijzonder lekker is.

Zogezegd.... om 23 uur heb ik een sjaggie gebietst. Die heb ik om 23.30 uur aangestoken en helemaal opgerookt. Lekker, maar niet bijzonder.
Om half 1 naar huis, weer zonder en ervan overtuigd dat ik niets miste. 

starten met stoppen

Ik ben het zat.

Ik ben het zat slaaf te zijn aan die stinkstokken.

De meeste mensen die roken zijn het ook zat; grootste deel daarvan zegt ook graag te willen stoppen, maar dat lukt ze niet. Waarom niet? Waarom verwacht ik dat het bij mij wel lukt?

 

Het wordt niet makkelijk, maar mijn gevoel zegt me dat het moet. En dat het snel moet!

 

Geschiedenis:

12 jaar geleden heb ik een hartinfarct gehad. Ik was ervan overtuigd dat het niets met roken te maken, maar met stress. Toch, kan je die mogelijkheid niet uitsluiten. Maar dat deed ik wel.

Enkele jaren later ben ik gestopt met behulp van laseren. Het was me gelukt, niet in een keer, maar wel op herhaling. 3 jaar er van af.

Toen de scheiding. Een goede smoes om weer te beginnen. Begrijpelijk, maar wel een smoes. Het hielp de situatie niet, en als je eerlijk bent, voelde ik me daardoor niet beter.

3 jaar geleden kreeg mijn vader een herseninfarct. Een zware roker.

2 jaar geleden kreeg een vriendin een herseninfarct. Een zware roker.

Hij rookt nog, zij is gestopt.

 

Ik rookte, de tweede keer, een stuk minder, maar het loopt uiteraard op.

In de drie jaren zonder, heb ik geen dag ziekte verzuim gehad. In de afgelopen twee jaar toch weer wel. Ook ben ik regelmatig verkouden, hoest ik, heb ik een geïrriteerde keel, kom ik adem te kort en hoor ik mezelf piepen als ik ’s nachts in bed lig.

Het is geen lekker gevoel.

 

Ik heb geleerd dat er twee toestanden waarin een mens zich kan bevinden: lichaam hebben en lichaam zijn. Bij het tweede ben je niet bewust van je lichaam, want alles werkt zoals het hoort te werken. Bij lichaam hebben, ben je juist wel bewust van alles wat niet is zoals het hoort. In die toestand bevind ik me nu, en ik vind het niet leuk.

Naast de waslijst aan klachten die ik hierboven vermeld heb, heb ik ook last van mijn pols (artrose), mijn schouder (slijmbeurs ontsteking), en mijn rug. Verder nog een stijve nek wat ook voelbaar is in mijn keel en achter mijn oor. Wat een wrak!

 

Dit weekend tijdens sex, kreeg ik een zware hoofdpijn bij het klaarkomen; dat gespannen, adem inhouden, net voor het moment supremen… het voelde of er een bloedbaan barstte in mijn kop. Is dit een voorloper van een herseninfarct? Ik weet het niet, maar ik denk niet dat ik het risico wil nemen.

Nog een keer alles op een rij:

Waarom wil ik stoppen:

K maakt zich zorgen

Ik maak me zorgen

Adem tekort

Piepen ’s nachts

Regelmatig hoesten

Het verslaafd zijn niet leuk vinden

Nu ik iemand heb die me lief vind, kan ik het niet maken mezelf te verwaarlozen

Ik heb altijd gezegd dat ik er weer mee kan stoppen.

Niet leuk vinden dat ik mensen voor de gek hou (sommige in mijn omgeving weten niet dat ik rook), terwijl ik eigenlijk alleen mezelf voor de gek hou.

Mezelf bewijzen dat ik sterk ben.

 

Zal het me lukken?

Natuurlijk.

Al gaat het niet zonder slag of stoot, ik ga er voor.

Vandaag mijn shag opmaken. Als ik naar bed ga, gaat de rest rechtstreeks de kliko in. Morgen ochtend heb ik niets.

EN MORGEN ZAL IK STERK ZIJN.

Ik hou jullie op de hoogte van hoe het gaat.

Wens me sterkte.